De woorden zagen een ding.
Nieuwsgierig snuffelden ze, en ze kwispelden.
Misschien was het wel hun ding,
althans voor sommigen van hen.

Het ding gromde bars,
en alle woorden vlogen weg,
nekharen omhoog.

Op den duur werd het een spel.
Het ding rende achter een woord aan:
“Pak. ik heb je, en dan ben je mijn woord.”

Dan rende een meute woorden weer achter het ding aan
“Hier komen, ons worden, en gauw!”

Ze mochten het ding wel,
er zat tenminste pit in.

Je kon ook met het ding lachen.
Maar pas wel op, het is boos.
Het is de boosheid zelve.

De boosheid is boos,
heeft verder niets nodig.

Nou ja, beter boos dan volgzaam.
Dat woord wordt doof van het laarzengestamp.

Of organisatieontwikkeling,
dat is voor een woord  echt een corvee.

Corvee, dat is ook een corvee.