Dichten over dichten:
niet doen in een open tijd!

De toegang is open,
de wetenschap ook.
De gegevens worden gegeven
open en bloot.
De macht is zelfs zo open
dat je er door heen kunt kijken!

Daarom vind mijn muze het niet goed,
zo’n dicht gedicht.

“Kijk maar verder.
Kijk over de rand van je tafel.
Daar ligt de wereld open.”

“Een open gedicht,
is dat wel goed?”

“Wat is dat?”

“Alles wat iedereen wil.”

“Als het lukt
is het goed.”

Ik stapte de wereld in, en hoorde een stem:
“In wat voor wereld denk je dat je leeft?
Die anderen zijn boos.
Daarom zijn we boos.
Als het gedicht open staat
wordt het ook boos.
Maar het moet wel kiezen,
ons boos of hun boos!”

Ik vluchtte gauw terug achter mijn tafel.
“Open, dicht, boos, wat moet ik schrijven?”

“Vraagtekens misschien?”